Marjolein van Driel
Wormerveer
Zeer gewaardeerd 
Vernieuwend 
Inspirerend 

Van bloembol naar vruchtbare aarde

Daar lig je. Zonder enig besef van hoe groot jouw wereld is, lig je op je knuistjes te sabbelen met je ogen dicht. Een uur geleden ben je geboren en ligt de wereld aan je voeten zonder dat jij er weet van hebt. Zonder angst ben je begonnen aan een leven waarvan niemand weet hoe het eindigen zal. Wat zal je een hoop leren. Nu weet je nog bijna niks. Je weet alleen, uit puur instinct, dat je eten en slaap nodig hebt om te overleven, al wordt je daar zelfs bij geholpen.

Als een pas geplante bloembol die zich langzaam ontkiemt zal je groeien tot een bloem met de prachtigste geuren en kleuren. Eerst zul je voeding nodig hebben, voordat je op kunt komen. Je wortels moeten de grond in schieten om rechtop te kunnen blijven staan. Je hebt een basis nodig. Stabiliteit.
Vanuit daar zal je groeien. Je zal leren van je omgeving, van je naasten, maar vooral van je eigen ervaringen. Tegenslagen zullen je pad kruisen, die je steel zullen knakken, maar als je genoeg kracht hebt en de juiste voeding krijgt gedurende je leventje, zal je jezelf staande houden en zal je groter en sterker worden.

Je trekt je op aan de spijlen van je ledikant en schreeuwt de longen uit je lijf, terwijl de tranen gebundeld als gezouten watervallen over je wangen naar beneden sijpelen. Je wilt wel vertellen wat er is, maar je kunt nog niet praten. Je deelt jouw emoties met de wereld, maar de wereld om jou heen is teveel afgestompt om jou te kunnen begrijpen zonder woorden. Je moeder probeert je tranen te vertalen naar haar eigen begrippen. Zij moet jouw verdriet verwoorden naar haar eigen ervaringen.
“Heb je naar gedroomd, lieve schat? Of heb je honger?”, vraagt ze je. Kon je het haar maar uitleggen. Wist je maar de juiste klanken en woorden te vinden om jezelf uit te leggen, maar je bent te klein. Je bent te onervaren en je moet nog zoveel leren.

Vol trots en bezegeld met een glimlach van oor tot oor loop je naar buiten. Met je stoere jongens-rugtas op je rug en je hand in die van de juffrouw van groep 1, kijk je vluchtig om je heen. Je ogen scannen het schoolplein af op zoek naar je moeder. Zodra je haar ziet, maak je jezelf los van de juf en ren je op haar af. “Mamaaaaaaaa!”, gil je haar toe. Met gestrekte armen trek je een sprint en duik je in haar armen.
Het is een feit. Je bent geen kleine jongen meer. De eerste echte schooldag zit erop. Je bent nu een echte kleuter. Je wortels zijn de grond ingeschoten en nestelen zich vast in de aarde. Niet alleen meer is je moeder een voorbeeld om je aan op te trekken, maar ook de juf en de vriendjes en vriendinnetjes die je nu zal gaan maken. Je voelt je reusachtig groot, terwijl je in haar ogen altijd haar kleine jongen zal blijven.

De wereld raast om je heen, maar je hebt er geen oog voor. Langzaam buig je naar voren met je ogen gesloten. Voorzichtig leg je jouw hand liefdevol in haar nek. Je lippen raken vol passie de hare. Je hart slaat als een tikkende tijdbom in je keel en je ademhaling versnelt. Je denkt aan niets, maar tegelijkertijd aan alles tegelijk. Je opent je lippen iets en zoekt met je tong naar haar tong. En bij het raken van haar tong krijg je een warm gevoel van binnen. Langzaam spelen jullie tongen met elkaar, totdat je je ogen opent. Je stopt met zoenen. Je ziet je eigen twinkeling in de spiegel van haar ogen. Je allereerste kus staat vanaf nu in je geheugen gegrift. Een moment uit duizenden, die je nooit meer zult vergeten.

Geconcentreerd en voorovergebogen zit je op kantoor achter je computer. Je wilt perse de deadline halen. Je moet en zal die opdracht binnen slepen, voordat je opdrachtgever naar een ander overstapt. Je wilt kunnen laten zien wat je in je mars hebt. Je wilt groeien, je wilt promoveren. Je wilt alles eruit halen om nog hoger op de ladder te kunnen klimmen. Thuis zit je motivatie. Je lieve, hoogzwangere vrouw en je ongeboren zoon zijn in dit stadium van je leven jouw motivatie om je binnen de verrotte economie je hoofd boven water te willen houden. Je wilt jouw zoon dezelfde stabiliteit kunnen bieden, die jouw moeder jou ooit beloofde toen je nog aan de wieg van jouw leven stond. Je wilt straks jouw eigen ervaringen de zijne maken en hem de kracht geven die jij ook gevonden hebt om te kunnen groeien tot de bloem die jij nu bent.

Daar lig je dan. Zonder enig besef van hoe groot jouw wereld is geweest, lig je te sabbelen op je knuistjes. De zuster is net geweest en heeft je gewassen en je luier verschoond. Daar mag je vandaag de dag blij mee zijn, want het schijnt nogal bijzonder te zijn als je meer dan twee keer per week wordt gewassen. Gisteren waren je kinderen nog op bezoek, maar daar weet je vandaag al niets meer van. Elke dag is voor jou een nieuwe dag waarin je meer en meer vergeet. Je mag blij zijn wanneer je bij een helder moment je herinnert hoe mooi en liefdevol jouw leven ooit was.
Langzaam sterven je wortels af. De prachtige bloeiende bloem die je ooit was, verwelkt. Je sterft. En de verdorde overblijfselen zullen worden omgezet in vruchtbare aarde voor een nieuwe generatie bloemenvelden.

Reviews

17-11-2012 13:28
Inge
heel mooi geschreven. Indrukwekkend!